Gefeliciteerd met je nieuwe boek. Net hoorde ik je bij Joos op
radio 1 en – nieuwsgierig – surfte ik naar het bijbehorende youtube-filmpje.
Knap gedaan. De promo werkt, wees gerust, ik koop je boek. Je Helaasheid vond
ik maar zozo maar voor mevrouw Verona ben ik graag de heuvel afgedaald, nu ben
ik benieuwd of De laatkomer nog iets uit zijn mouw schudt. Wat dementie en rusthuizen betreft, ging Vera
Marynissen je immers voor met Vroeger was er later. Ik vermoed echter dat je het over
een heel andere boeg hebt gegooid. Toch kreeg je boek al het etiket ‘seniorenroman’.
Erg hé, zo’n etiketten?
Twee jaar geleden hielden we een korte babbel. In boekhandel
De Zondvloed in Mechelen moest je wachten tot alle leden van het Ensor Strijkkwartet, met
wie je samenwerkte voor De 7 laatste zinnen,
aan de handtekeningentafel zaten. Een indringende uitgave met de muziek van
Haydn en jouw verhalen erbij. De wachttijd
doodde je met een babbeltje. Ik vertelde van mijn manuscript (en hoorde je
denken Daar heb je weer zo’n oudere dame
met te veel tijd en een ‘boek’ in de la) maar je zei: ‘Toch proberen, X deed
het ook op haar zestigste. Wat ik wegschamperde met ‘ Ja ja, als je een netwerk hebt, krijg je de code van de
toegangsdeur’ en dat zo’n uitgever me zou zien komen met mijn onbekende naam, nauwelijks
fb-vriendjes, een kop vol rimpels en zonder
sappig drama in mijn leven. Zeg nu zelf. Je zweeg zodat ik dacht hij kan niet anders dan me gelijk te geven.
Onbeduidend gesprekje. Zo heb je er duizend en dit ene
herinner je je vast niet meer. Daar hoef je zelfs geen dementie voor te
veinzen. Waarom ik het dan per se wil oprakelen? Eerlijk is eerlijk: om mijn
ongelijk toe te geven. Voor een keer mag iedereen – en vooral jij -weten dat ik fout
zat en jij het bij het rechte eind had met je geloof in het quasi-onmogelijke. Het manuscript
van twee jaar geleden breidde zijn naam uit van ‘Knopen’ naar ‘Een touw met
duizend knopen’ en werd ondertussen uitgegeven door De Bezige Bij Antwerpen. Dat
wilde ik je laten weten. Meer zelfs, nu je bezig bent met promoactiviteiten en
misschien de tijd vindt om te lezen in plaats van te schrijven, wil ik je mijn ‘boek’ - de aanhalingstekens zijn er nu officieel af,
het ‘boek’ werd boek - graag in handen spelen. Uit dank, zeg maar, voor dat Toch proberen en dat uitroepteken in je
stem. De vraag is nu alleen: hoe? Ik blijf natuurlijk een kneus wat sociale
media en youtube-filmpjes betreft. Langs die weg zal mijn pakketje je niet
bereiken. Of toch? Hallo, is daar
iemand?
Collegiale groet
Diane
*
Fout, helaas. Er is altijd te weinig dag, zelfs als die uitdijt in de nacht. Ik
ben een sandwich-vrouw.
Zo zo, Diane, collega-schrijvers met naam krijgen je boek cadeau dus… haha
BeantwoordenVerwijderenEn nog iets: vertelde je me niet dat je je roman kon publiceren dankzij iemand die je bij de uitgeverij had geïntroduceerd? Dan toch het netwerk hè? De onbekende naam alleen al had het niet gehaald ongeacht de kwaliteit van je boek.
Ik vind trouwens dat je heel mooi kan schrijven, maar dat wist je al…